I need Abby

Opgestaan, koffie, douche, enfin gans den bazaar. Krijg ik hier telefoon van een nummer dat ik niet ken. Iets met werk denk ik dan. Nul de botten te horen als ik opneem. Bel ik direct terug, blijft dat bellen en klikt dat af.Wat later krijg ik weer telefoon van een nummer dat precies gelijkt op dat eerste maar een beetje anders is. Weeral nul de botten te horen en weer niks als ik terugbel.

Zeker niks van werk dus.

 Heel bizar allemaal. Echt zoiets voor Jommeke. Die zou direct naar Filiberke lopen en vandaar naar Professor Gobelijn om uit te zoeken wat dat is. Hier is geen Filiberke en geen Gobelijn en alleen een telefoonnummer met iemand die niet opneemt.

Is gisteren mijn internet ook nog eens uitgevallen, dat zijn die suckers van Telenet die mij altijd weer teveel laten betalen maar mij in het midden van een belangrijke overschrijving voor de belastingen ineens plat leggen en dan zeggen dat alles in orde is als ik bel terwijl er nada en niks in orde is want ik zag het toch wel. 

“Volgens onze gegevens wel en ik heb het net nagekeken met mijn ultrageheime supercomputer, mijnheer.” 

“Volgens mijn computer niet. Ik kan nog altijd even weinig doen als daarvoor en moet nog altijd evenveel betalen om nu te horen dat alles in orde is van iemand die niet eens met zijn supercomputer kan zien dat er niets in orde is. Bende gore vuile klootzakken.”

Gelukkig was ik al naar de winkel geweest en had ik dingen gekocht die ik gewoon in de oven moest steken. Niets koken en zo, anders was ik helemaal gaga geworden. 

Dan maar wat naar een paar NCIS-afleveringen gekeken die ik ooit had opgenomen. Met Abby Sciuto. Abby is rrraaaaw. Abby rules. Abby zou moeten kunnen vliegen en dan helemaal naar hier vliegen. Het zou rap gedaan zijn met die suckers van Telenet en met die rare telefoonnummers. Abby zou mij wel verdedigen en die Telenetklootzakken downstaren.

Where is Abby?

I NEED ABBY.

Ford

Even terug naar de tijd toen reclame nog gewoon reclame mocht zijn en er gewoon op tien minuten mocht uitgelegd worden wat iets was en hoe het de familie verging. Niet snel snel ” koop Ecover of onze planeet gaat naar de kloten” waarna je met een schuldgevoel en tranen in de ogen gaat slapen maar de volgende dag zeggen ze weer “koop Dreft want dat gaat twee maal langer mee en als je dat niet doet dan gaat de planeet naar de kloten” maar je hebt intussen al Ecover gekocht dus gooi je die Ecover maar weg want je hebt Dreft nodig want je wil niet dat de planeet naar de kloten gaat dus ga je rap Dreft kopen maar als je thuiskomt zeggen ze op tv “koop Finish voor uw vaatwas want als je alles met de hand wast verbruik je teveel water en dan zakt de grondwaterspiegel en dan gaat onze planeet naar de kloten en met Finish heb je minder water nodig” dus loop je rap naar de Albert Heijn en koop je Finish voor de planeet kapot is.

Een tijd die ik nooit gekend heb. Zolang ik weet is het snel, sneller, snelst, en iedereen maar reclameren dat men niet meer wil en kan volgen in die ratrace maar iedereen volgt wel. Een nieuwe smartphone want de vorige is niet nieuw genoeg, een nieuwe auto want de oude is niet cool genoeg en trekt niet rap genoeg op, domotica want van in de zetel uw chauffage kunnen opzetten is toch makkelijker dan drie meter wandelen.

Nee nee, geef maar reclame van vroeger waarbij je alles rustig uitgelegd krijgt. “en veel werk, en dan naar de stad, en een brief naar huis, en dan trouwt de zoon, en nog een brief en in die brief staat, en ..

Slow ads; nee hoor alles altijd weer snel en van moetes.

Dagelijkse factuur

Wendy Bosmans heeft goed nieuws voor mij en als er iets is waar ik van hou dan is het wel goed nieuws. Wendy wil met mij  lunchen, en lunchen is fijn. Ik heb niet veel geld voor de lunch maar misschien betaalt Wendy Bosmans wel. Ik ken Wendy Bosmans niet, maar het is maar te leren kennen. Er zijn nog mensen op de wereld die ik niet ken. 

Misschien is Wendy wel een lief onschuldig, bloedmooi en geil ding dat mij ooit heeft zien rondkrasselen in Antwerpen en toen heeft gedacht dat ik meer verdiende dan ik had: twee jonge vrouwen bijvoorbeeld – en dan nog eens zij erbij.

Misschien moet ik mijn lef maar bijeen rapen en ernaartoe gaan. Het klinkt aanlokkelijk. 

Een lunch. Een beetje boezen en dan ook nog eens twee twintigjarige vrouwen die mij willen ontmoeten er bovenop. Ik zou wel een klote-aap moeten zijn om dat af te wijzen. Nu kijk ik ook maar door mijn vuil en smerig raam naar buiten. Wat is daar nu aan.

En wat wil het toeval; ik heb op “stuur ze een bericht” geklikt, en ik kan helemaal geen bericht sturen. Ik krijg zo een scherm met twee blote grieten.

Nu voel ik mij helemaal belachelijk.

Geen nummer van Allison of Alexandra. Nu waren er eens twee (2!) vrouwen – twintigers – die mij wilden ontmoeten en weer loopt het uit op een teleurstelling. Dat suckt toch wel.

Als ik Wendy Bosmans probeer te bereiken komt mijn mail ook weer terug.

Ik weet niet waar ik moet zijn, kan Allison niet bereiken, kan Alexandra niet bereiken, zie mijn lunch in rook opgaan en dan staat er nog eens dat het mijn dagelijkse factuur is en ik weet geeneens wie ik moet betalen.

Wat een klotewereld is me dat nu weer.

Kan ik hier weer met mijn lul en de rest van mijn slagwerk in mijn hand geld naar mezelf overschrijven. Dan voel ik mij pas echt een hoer. Ik heb nog al eens dat ongeluk gehad.

Ik heb al meermaals dat ongeluk gehad zelfs.

Ik kan mij niet herinneren wanneer ik dat ongeluk niet heb gehad. Ik heb wel al een aardige spaarpot bijeen zo, maar het is treurig om op die manier rijk te worden.

Mellified men

Misschien heb je er ooit al aan gedacht om uw lichaam aan de wetenschap te schenken zodat na uw dood een aantal stuntelige studenten dat in stukken kan snijden om te weten te komen waar de galblaas ligt en waar de endeldarm, om dan op het einde van het jaar toch grandioos te buizen op hun anatomie en dan maar over te schakelen op film en fotografie het jaar daarop.

Of om in een auto geduwd te worden en als crash test dummy tegen 120 km/h tegen een muur geschoten te worden waarna je helemaal uitgesmeerd achterblijft. Uw armen waar uw benen zaten, uw benen ergens honderd meter verder. “Test ok.”

Dood was je toch al.

Ik heb daar wel al eens aan gedacht.

Vroeger deed men dat ook. Bij de Grieken in de 4e eeuw en daarna, een paar eeuwen later (16e eeuw) in China. 

Daar werd van de vrijwilligers echter candy bars gemaakt. Ze moesten wel nog leven als ze gehoneypopt werden.

Als mensen hun einde voelden naderen, konden ze hun lichaam schenken om er medicijnen van te laten maken voor generaties die eeuwen na hen kwamen.

De donor kreeg een speciaal dieet dat niet zo speciaal was: honing. Hij moest stoppen met eten wat hij normaal at, en alleen nog honing eten tot aan zijn dood. Af en toe moest er eens een bad genomen worden in honing en daarna weer zoveel mogelijk honing binnen gestouwd worden.

Als men na lange tijd uitgehongerd gestorven was, maar wel helemaal gesuikerd vanbinnen, werd men in een tombe vol honing begraven waarop een plaatje werd bevestigd met datum en jaar van overlijden, zo een beetje om de vervaldatum te kennen. Die kist bleef eeuwen gesloten terwijl het lijf van de donor langzaam in de honing ontbond. Dan werd na eeuwen de kist geopend en de honing in potjes gedaan en vervolgens verkocht op de markt aan gigantisch hoge prijzen. Het zou als medicijn een geweldige werking hebben, maar ja, zou ..

Uit 1366: 

According to [Tao Jiucheng] in his [Chuogenglu], in the lands of the Arabs, there are men 70 or 80 years old who are willing to give their bodies to save others. Such a one takes no more food or drink, only bathing and eating a little honey, till after a month his excreta are nothing but honey; then death ensues. His compatriots place the body to macerate in a stone coffin full of honey, with an inscription giving the year and month of burial. After a hundred years, the seals are removed and the confection so formed used for the treatment of wounds and fractures of the body and limbs—only a small amount taken internally is needed for the cure. Although it is scarce in those parts, the common people call it “mellified man” [miren 蜜人], or, in their foreign speech, “mu-nai-i”. Thus Mr. [Tao], but I myself do not know whether the tale is true or not. In any case, I append it for the consideration of the learned.