The 26th Congress of the Communist Party of the Soviet Union

The 26th Congress of the Communist Party of the Soviet Union is niet wat je denkt dat het is, al weet ik niet wat je denkt natuurlijk.

Het heeft nul de botten met politiek te maken, en wellicht dacht je dat. Enfin, dat het met politiek te maken had dan natuurlijk, niet dat het niet met politiek te maken had zoals je verkeerdelijk zou kunnen afleiden uit die zin, maar dat zou dan gewoon een grammaticale misvatting zijn. Daarom dat ik dat direct wil ophelderen want zo naast elkaar praten is altijd moeilijk, allez ja, moeilijk, dat is niet moeilijk natuurlijk want dat gebeurt constant en moest dat moeilijk zijn zou dat slechts zelden gebeuren, dus is dat eigenlijk gewoon verwarrend in plaats van moeilijk, maar zo ontstaan dus misverstanden en voor je het weet sla je op elkaars gezicht over een domme taalfout. Het is dan nog niet eens een taalfout, het is gewoon iets dat je direct moet verduidelijken vooraleer het problematisch wordt. Je moet dat niet natuurlijk want iedereen snapt wat je bedoelt maar er moet er maar één zijn die het niet snapt. Niet iedereen dus. Ik ben dan zo iemand. Niet dat ik daar dan ruzie over maak maar ik zeg daar dan iets over, en dan voelt een ander zich direct aangevallen en zo begint een ruzie en voor je het weet valt één of andere baas één of ander land binnen en dan staat later in de geschiedenisboeken dat dat eigenlijk feitelijk uw fout is. Leg dat thuis maar eens uit. Misschien zijn ze dan thuis al dood want geschiedenis gaat over later, dus het kan zijn dat ze niet zo oud worden om dat nog mee te maken, en misschien ben jij ook al dood en moet je niets meer uitleggen maar dan is het nog altijd uw fout volgens de geschiedenisboeken terwijl het eigenlijk aan de taal ligt die gewoon alles om zeep heeft geholpen dus kun je je afvragen of je niet beter de oorlogen uit het verleden nog eens even onder de loep neemt want wellicht hebben wij die verkeerdelijk aan iemand toegeschreven. Nu ja “wij”, ik zit daar voor niets tussen, ik ben compleet onschuldig, al is niemand onschuldig, maar gewoon in deze, die van te zeggen “die is begonnen” terwijl het gewoon een simpel misverstand van de taal kan zijn. Wie weet, is FC de Kampioenen nog wel relevant voor de geschiedschrijving. Dat kan zijn. Uiteindelijk kan The 26th Congress of the Communist Party of the Soviet Union wel iets met politiek te maken hebben dus misschien had ik beter gezwegen.

La Pagoda

Eigenlijk is de mens toch een onvoorstelbaar stomme kloot.

Eerst ontwerpen ze een fantastisch schoon gebouw, en wat later breken ze dat gewoon weer af om er een ander groter lelijk gebouw te zetten dat zogezegd veel praktischer zou moeten zijn.

Pas op, ik hou van dingen die verdwijnen en nog enkel op foto bestaan want ik weet al langer dan vandaag dat uiteindelijk, op korte, middellange of lange termijn, alles verdwijnt en ik vind dat goed, en ik vind dat fijn, maar dat doet niets af aan het feit dat de mens een onvoorstelbaar stomme kloot is, en blijft.

Ik zou het nu over het Volkshuis van Horta kunnen hebben in Brussel dat tegen de grond moest om er een lelijke toren te zetten, maar dat misschien eens voor later.

Ik heb het hier en nu over Jorda Laboratories in Madrid, ook wel gekend als La Pagoda, omwille van de kenmerkende vorm. Een gebouw ontworpen door Fisac – de protagonist van het modernisme in Spanje. Meer dan 60 jaar aan de absolute top, meer dan 300 gebouwen. Geen koude kak, die kerel.

La Pagoda

In 1967 werd La Pagoda in gebruik genomen – het werd binnen de kortste keren een icoon van de stad; het was het eerste dat je zag als je Madrid binnen kwam – maar in 1999 werd het alweer tegen de grond gegooid want er moest iets groter komen. Iets lelijk.

iets lelijk

Achteraf is het dan van “oei, spijtig eigenlijk want wat er stond was toch wel schoon en had eigenlijk wel de waarde van een monument”.

Hoe kunt ge nu nog geloven dat de mens er evolutionair nog op vooruitgaat? Overal waar ge kijkt ziet ge alleen maar domme apen. 

Heel af en toe wordt er eens een fantastische uitvinding of ontwikkeling gedaan, maar de mens wordt er toch niet beter van.

De mens zelf is en blijft dom en stevent gewoon regressief op zijn ondergang af.

Eerst alles rondom vernielen, er voorts op vertrouwen dat technologie het verstand wel zal overnemen zodat men zelf niet meer moet denken en blijkbaar denkt 99% van de mensen ook niet meer en vertrouwt alleman nog enkel op technologie en zo wordt ook niet meer naar schoonheid gekeken en wordt er niet meer aan behoud gedacht.

Maar nogmaals: alles verdwijnt vroeg of laat dat weet ik ook, en dat vind ik ok. Dat is die eeuwige dualiteit in mij.

B52’s

Ik heb een simpele auto, ik loop er normaal gekleed bij, normaal haar, simpele baard zonder kleur of krullen, geen gesten in mijn huis, niks extravagant links, niks extravagant rechts; als ik zelf met kunst bezig ben hou ik alles zo sec en eenvoudig mogelijk en toch ben ik een gigantische fan van kitsch.

Ik kan er niet aan doen maar ik vind dat zo geweldig.

Ik ben zelf ook van het principe dat als je overdrijft je direct zò hard moet overdrijven dat mensen niet meer weten of je nu serieus bent of dat je hen in de maling neemt.

Als je een beetje liegt dan weten mensen dat je liegt, dat is simpel, maar als je er zò los over gaat dat het compleet ongeloofwaardig is beginnen mensen weer te twijfelen. 

Is het serieus? Zou het toch? Kan toch niet!

Duizend euro verduisteren is nutteloos want dan pakken ze u en kunt ge het voor de rechter gaan uitleggen,maar verduister vijfhonderdduizend miljoen en iedereen denkt “dat kàn toch niet. Wij moeten fout zijn. Dit is te zot om los te lopen”, dus laat iedereen het lopen voor ze hen zot verklaren.

Steek uw geld in zeventien vzw’s en laat uw zus uw beheer doen, uw broer uw boekhouder zijn, gij de copywriter van het bedrijf van uw zus waar uw broer ook graficus in bijberoep van is en zorg dan dat uw broer nog een NV heeft waar iedereen nog eens twee functies in heeft en vraag voor elk van die zaken nog eens subsidies aan, die je dan ook krijgt natuurlijk – zoals hier of daar, maar dus vooral hier, een BV in de yogabizniz al eens durft doen – en dan zegt alleman “dat kàn niet “. 

Er altijd los over gaan.

Maar bon; kitsch, er altijd los over gaan.

Daarom ben ik ook fan van de B 52’s, en eigenlijk wou ik het daar over hebben maar ik laat mij nu ook altijd afleiden door randzaken.

De B52’s dus, geen half werk. Direct heel de reutemeteut. Direct zwaar over the top.

Niet gewoon de muziek maar kledij, stijl, haar.

All-in. Zo doe je dat. Dat is geloofwaardigheid.

Tripping & eating spacecake. Alles op niveau.

Ondertussen is het blokken op tv en menslief hebben ze daar weer twee dommeriken gevonden om mee te spelen. Echt dom dom dom. Niets weten die. Werkelijk niets. Een mens vraagt zich af hoe die door de kleuterklas zijn gesparteld – en die hebben dus ook werk. Na vandaag verdienen die niet minder dan hun C4.

Nee maar werkelijk, het is te erg voor woorden.

Soms vraagt mijn vader of ik niet zou meespelen en dan veel geld verdienen maar ik ken dat al, dan zit ik daar en weet ik niets en ben ik de dommerik zeker?

Nee nee. Gewoon wat commentaar geven, daar ben ik goed in. De beste zelfs.

Maar bon, de B52’s zijn de supermax en op blokken zijn het twee superdomme vrouwen.

David Galle

Niet dat ik op café gaan gemist heb, maar ik ben vrijdag – na lange tijd nog eens met Lieven op café geweest – en ik moet zeggen: “eigenlijk had ik dat wel gemist.”

Zo gewoon weer rustig tussen volk zitten dat je niet kent maar waar je je direct mee verbonden voelt. Een hoop lawaai waarboven je moet roepen om een ander te verstaan omdat er zoveel volk is dat allemaal een hoop te vertellen heeft dat er niet toe doet en hoe later hoe meer drank dus hoe luidruchtiger iedereen werd, aanschuiven aan die toog om dan zonder woorden te bestellen, gewoon van ver wat gebaren, een glas omhoog en een paar vingers, en een barman die eens knikt omdat er altijd zo besteld wordt. 

Af en toe naar toilet en af en toe niet. Naast volk staan in het pissijn dat je niet kent en daar wat tegen zeveren, wat affiches lezen en uw kop tegen de muur leggen. Een beetje mompelen tegen die gast naast u en af en toe wat knikken alsof je weet waar het om gaat. Weer naar ‘t café en zeggen dat er volgende week iemand komt optreden in Arenberg maar dat je niet meer weet wie maar dat het in ‘t wc omhoog hangt en dat ge straks nog wel eens zult zien als ge nog eens moet pissen. Een vrouw naast u zegt, “David Galle”.

Ja, zegt ge, die was het, en ge praat wat met die vrouw en die heet Sophie en woont daar in de buurt, wat straten verder, en gij niet, en of ge daar vaak komt in dat café.

Maar nee gij, we hadden gewoon ergens in een café middenin afgesproken. Even ver voor Lieven als voor mij. 

Café Rood-Wit.

Niet van den Antwerp, maar van Berchem Sport vroeger. Nu gewoon van plezant.

Gaat ge kijken naar David Galle, vroeg ze.

Tuurlijk niet. Ik vind die niet grappig en waarom zou ik geld betalen om naar een comedian te gaan kijken waar ik niet om moet lachen. Dat slaat toch ook nergens op. 

Zij ging wel gaan. Zij vindt die wel grappig. 

Daar moest ik dan weer wel om lachen en dat vond zij dan weer niet grappig.

Dat was mijn Pearl Harbor wist ik. Ik was daar ook niet voor haar. We dronken gewoon voort.

Ze kwam mij later nog iets vragen maar ik weet niet meer wat.

Angelina Jolie

Ik ben daarnet naar toilet geweest en ben helemaal leeggelopen. Mijn ballon is plat en mijn piet gaat niet meer omhoog. 

Nu kan ik niet meer poepen. Niet in de rimboe. Niet in de maïs. Niet in het hooi. Niet in een klein stationnetje. Niet in het web van Aline de superhoer en dat is niet fijn en dat is niet grappig, en zeker niet nu ook nog eens mijn voorhuid gepikt is because my foreskin is napalmed.  

Of ik nòg iets te zeggen heb? 

Ja hoor. 

LANG LEVE DE UNESCO.  

EN HOERA VOOR ANGELINA JOLIE. DAT OOK. WAT EEN WIJF. 

Angelina Jolie is intussen zodanig onder de indruk gekomen van mij – dieter ohler – the ruler of the golden penguins of the dark of the force; de dweeb die the lost city of Atlantis weet liggen; de stoner die dingen zoals treinen, computers, honden, auto’s, kinderen en huizen kan opblazen met mijn brein; de enige persoon die the queen of stars of the galaxy op de Noordpool kan vinden, and will blast you there for free,  dat ze mij zelfs haar nummer wou geven. 

Haar huisnummer, haar telefoonnummer, haar btw-nummer, haar rekeningnummer, haar paginanummer, haar ISBN-nummer, haar noodnummer. 

Dan kon ik met haar naar huis gaan, want zo gaat dat altijd – ook al is dat al een oude afgeleefde slonzige teef. 

Ik ben ook al een vervallen zak, maar dan wel een vervallen zak met haar nummer. 

Impotent en wazebi. 

Zeg dat Angelina. 

Waar ben je Angelina? 

En breng eten mee als je komt, Angelina. 

Pilchards, Angelina. 

Of ballekes in tomatensaus, Angelina. 

Met wat corned beef, Angelina.

Als het moet zelfs lasagne in een aluminium potje, Angelina.

Zo van één kilo, Angelina.

En wat witte wijn uit de Aldi of de Carrefour, Angelina. 

Zo’n karton van vijf liter, Angelina. 

Niets chic want daar heb ik toch geen geld voor, Angelina.  

Willen jullie mijn geld, pak dan mijn geld, en de Rode Duivels hebben ook nog verloren – eerst tegen de Fransen en daarna tegen de Italianen. Dat ook nog. 

Eigenlijk kan mij dat geen fluit schelen want Angelina komt toch niet meer vanavond.

De hotdog van Paul Van Himst

Vlaanderen heeft een aantal goede tv-formats / programma’s voortgebracht (Buiten de Zone, Alles kan Beter, In de Gloria, Man bijt hond, de Mol, Benidorm Bastards) maar laat ons eerlijk zijn, meestal geraakt men op die redacties niet verder dan “zeg wat denkt ge van een quiz, zo drie teams tegen elkaar – 3 tegen 3 – en dan met een Bekende Vlaming erbij, en dan zo drie rondes en ze moeten dan van alles doen en er valt elke ronde een team af en op het einde kunnen ze geld winnen.”

Dat kon ook met twee teams en een bekende Vlaming zijn, en af en toe zat er een creatief brein op zo’n vergadering en die zei dan “zeg als we nu eens drie bekende vlamingen nemen. Dàt gaat pas echt boeiend zijn want mensen kijken om hun favoriet te zien en niet om onbekenden te zien.”

“JA, DAT DOEN WE!” werd er dan geroepen want dat was kei-origineel en baanbrekend en al.

Meestal draafden die BV’s ook maar op om hun bekendheid nog wat op te krikken en omdat ze daar goed voor betaald werden. Doodsaaie programma’s met BV’s die probeerden grappig te zijn maar in hun korte BV-carrière nog nooit grappig waren geweest en dat nu met enkele uitgeschreven mopjes ook niet ineens werden.

Slechte programma’s met andere woorden.

Ik ken geen enkele Belgische voetbaltrainer van vroeger die echt rad van tong is. Wij hebben geen Louis Van Gaal. Meer dan wat cliché-gemompel komt er bij ons niet uit de mond van die mannen. Dat waren gewoon allemaal platte vijgen zonder charisma. 

Die in een quiz uitnodigen is dan ook niet het beste idee maar nogmaals; programmamakers en goede ideeën gaan zelden hand in hand.

Welke quiz het is weet ik echt niet meer maar de eerste minuut en tien seconden behoren tòch tot het beste van wat ik ken. 

Polle Gazon – Paul Van Himst, het beste wat België ooit op een veld heeft gezet, nu enkel geëvenaard door een Lukaku, een Hazard en een Debruyne. De Cruyff van België – geeft hier toch een staaltje timing.

Elke keer ik dit zie krijg ik tranen in mijn ogen van het lachen. Letterlijk tranen.

Het ligt niet aan de programmamakers, het ligt niet aan de quiz, het ligt zelfs niet aan het intellect van Paul Van Himst.

Soms is domheid gewoon mooi. Geen comedian die een betere timing heeft.